Do poszukiwań więcej informacji o Levi Strauss natchnęła mnie Monika @thechic_m pisząc w komentarzu, że kultowy model 501 miała jeszcze na studiach i nosiła te spodnie aż do zdarcia. Bardzo mi się to spodobało i pomyślałam, że korzystając ze źródła: money.pl dzisiaj umieszczę post o historii Levi Strauss (jako deser na końcu- reklama z Bradem Pittem)

 

Tego nie wiesz o firmie Levi Strauss

Kto poszukuje złota, potrzebuje solidnych ubrań. Kto jest sprytny, szyje i sprzedaje je w wielkim stylu. Tak jak Niemiec Lob Strauss, który w 1873 roku w Kalifornii wymyślił dżinsy.

Buttenheim jest z niego dumne. W jego rodzinnym domu znajduje się dzisiaj muzeum, Jeans & Kult , w którym głos z taśmy wita gości słowami: Nosicie Państwo dżinsy? W 1829 roku, kiedy się urodziłem, nie było jeszcze tej części garderoby. Levi Strauss, wynalazca niebieskich dżinsów, jest najsłynniejszym obywatelem położonej w okolicach Bambergu 3,5 tysięcznej miejscowości.

Najbiedniejszy z biednych

Kiedy młody człowiek, który nazywał się wówczas Lob Strauss, wyjeżdżał do Ameryki, nie robił tego dobrowolnie. Strauss był Żydem, a nawet w stosunkowo liberalnej Bawarii Żydów dotykały pewne represje. Mimo że pod względem prawnym byli traktowani na równi z chrześcijanami, to jednak przepisy dyktowały, ilu żydowskich obywateli może mieszkać w danej miejscowości. Dlatego też, nie mogąc założyć rodziny, wielu młodych Żydów opuszczało miejscowości, w których się urodzili. W latach 30. dziewiętnastego wieku problem ten stał się na tyle poważny, że Żydzi opuszczali masowo Bawarię – często w kierunku Stanów Zjednoczonych.

W Buttenheim rodzina Strauss należała do najbiedniejszych spośród biednych. W domu rodzinnym Lob mieszkał z rodzicami i sześciorgiem rodzeństwa. Jego ojciec pracował jako handlarz i chodził od drzwi do drzwi oferując swoje towary. Zmarł na gruźlicę, kiedy Lob nie miał jeszcze 18 lat. Rodzina nie widziała innego wyjścia, jak emigracja.

Jako pierwsi do Nowego Jorku wyjechali dwaj bracia Loba. On sam udał się do San Francisco. Chciał skorzystać na gorączce złota, która opanowała zachód Ameryki. W wieku 23 lat otrzymał amerykańskie obywatelstwo, zmienił nazwisko na Levi Strauss i zarabiał na życie jako uliczny sprzedawca. Później zaczął handlować materiałami i szybko nauczył się ważnej lekcji: bogacą się nie ci, którzy poszukują złota, ale ci, którzy sprzedają im łopaty. Lub namioty. Levi Strauss zaopatrywał poszukiwaczy złota w płachty namiotowe z włókna konopnego.

 

Nie wiadomo do końca, czy następujący epizod wydarzył się naprawdę. Levi miał wówczas 29 lat. Jeden z klientów miał go zapytać, czy zamiast porządnej płachty namiotowej, nie sprzedałby mu porządnych spodni. Wielu górników narzekało wówczas, że podczas wytężonej pracy ich spodnie szybko się zużywają. Młody Levi dostrzegł szansę i zaprowadził poszukiwacza złota do miejscowego krawca, aby ten uszył z jego płachty namiotowej parę spodni. Wiadomości o wytrzymałych spodniach rozeszła się szybko, a Levi Strauss postanowił zmienić branżę. Poszukując nieustannie ulepszeń natrafił wkrótce na nowy materiał importowany z francuskiego Nimes, tkaninę o błękitno-indygowej barwie, nazywaną Denim od miejsca jej pochodzenia ( de Nimes ). Gęsto tkana bawełna uchodzi za niezniszczalną.

Aby z wytrzymałych spodni powstały niebieskie dżinsy należało wprowadzić jeszcze wiele innowacji – a te nie wynikały z geniuszu handlarza z Buttenheim, ale krawca Jacoba Davisa z Reno. Davis znalazł sposób na wzmocnienie szwów spodni wykorzystując w tym celu miedziane nity. Wzmocniło to szczególnie kieszenie, które u górników były zawsze wypełnione różnego rodzaju kamieniami. Davis zwrócił się do Straussa, ponieważ brakowało mu 68 dolarów na opatentowanie pomysłu. Strauss zainwestował w projekt krawca z Reno robiąc interes życia. W 1897 roku Strauss i Davis zgłosili wspólnie patent pod numerem 139.121. Jest to oficjalna data narodzin niebieskich dżinsów.

Spodnie Leviego miały wówczas szelki i nieco szerszy krój, ale już wówczas charakteryzował je tzw. accurate, ozdobny szew na tylnej kieszeni. Nieco później Levi Strauss dołączył do spodni stosowaną do dziś naszywkę ze skóry. Widnieją na niej dwa konie ciągnące w przeciwnych kierunkach spodnie marki Levi`s, nie rozrywając ich. W 1890 roku pojawia się pierwszy model legendarnego kroju 501.

 

Firma wciąż jest symbolem amerykańskiego stylu życia. Symbolizuje światową potęgę, powstałą z potu, pyłu i nadziei. Ubiór poszukiwaczy szczęścia, którzy budowali Stany Zjednoczone, po II wojnie światowej awansował do rangi uniformu młodego pokolenia, które buntowało się przeciwko swoim rodzicom. Symbolem buntowników w dżinsach Levi`s był Marlon Brando oraz James Dean.

 

Do lat 90. spodnie Levis były synonimem dżinsów. Potem jednak kryzys wiarygodności Stanów Zjednoczonych przeniósł się także na spodnie. Inne marki oferują teraz więcej nowoczesności: Diesel z Włoch, G-Star z Holandii i Acne ze Szwecji. Im bardziej spodnie robotników stawały się salonowe, tym bardziej spodnie Levis wypadały z mody. W 2003 roku zamknięto ostatnie zakłady produkcyjne marki w Stanach Zjednoczonych. Od tego czasu oryginalne amerykańskie spodnie produkowane są wyłącznie za granicą

Zródło : money.pl/

Najsłynniejsza reklama Levis z Bradem Pitt.

 

Dodaj komentarz